Şahin köyündeki soydaşlarımız, Türkiye'nin zaferini Şahinspor'un stadında kurdukları dev ekrandan bütün köylüler bir arada izlemişler. Maçın ardından köyde büyük bir konvoy oluşturulmuş, Türk bayraklarıyla tur atmışlar. Bu da yetmedi, dağlık bölgenin bütün köylerinden gençler bir araya gelerek bütün köy sokaklarında Türk bayraklarıyla zafer çığlıkları atmışlar.
İskeçe'nin dağlık bölgesindeki Türkleri Ortodoks Yunan Pomakları olarak vaftiz etmek için canla başla çalışanların kurtarılmış bölge diye yansıttıkları Gökçepınar köyünde bile gençler Türk bayraklarıyla sokakları inletmişler.
Olup-bitenler, Türkiye'nin zaferleri sadece kendi vatandaşlarını değil, tarihî ve kültürel bağlarla bağlı bulunduğu büyük bir coğrafyanın insanlarını da temsil gücüne sahip olduğunu göstermiştir.
Demek ki Türkiye güçlendikçe ve spordaki başarılarıyla bile olsa şahlandıkça, dünyadaki bütün Türklerin ve Müslümanların kendine güveni gelmektedir. Bu güvenle, milletimizin gen hafızasında uyur vaziyette bulunan kültürel genleri uyanmakta ve aslına eskisinden de büyük bir sevinç ve iştiyakla sarılmaktadır. İskeçe'nin Balkan Kolu'nda yaşayan ve birilerinin “İşlerini bitirdik” dediği Pomak Türkleri bunun en bariz göstergesidir.
Yunan Pomakları olduğumuzu iddia edenlere yılın sorusu: Neden başka bir takım değil de Türk Milli takımı zafer kazandığında İskeçe'nin dağlık bölgesindekiler başta olmak üzere bütün “Batı Trakya Müslümanları” sevince boğularak Türk bayraklarıyla sokaklara iniyor?
Hadi bakalım cevap versinler: Neden bizler başka bir ülkenin zaferine bu kadar ve bu şekilde sevinmiyoruz?
